KAI ΠΑΛΙ Η ΔΕΙΣΔΑΙΜΟΝΑ

 

Κ Α Ι  Π Α Λ Ι  Η  Δ Ε Ι Σ Δ Α Ι Μ Ο Ν Α

( Κατά παραγγελίαν )

Duc de Sully: Calomniez il en resteras toujours quelque-chose.

Έφυγα από το σπίτι του πατέρα μου

Δίχως να ξέρω το γιατί.

Μπορεί και να μη με χωρούσε ο τόπος.

Τόσο κλειστός

Με στένευε.

Με κείνα τα αταξίδευτα νερά

Τις βαριές νύχτες

Που ανακατεύαν στα σκοτάδια τους

Ύποπτες σκιές, μαχαιρωμένα αισθήματα

Πηχτά

Σαπρία υδάτων.

Μπορεί πάλι να ήταν από σένα

Μέσα από σε

Για κάπου αλλού

Στα μύρια χρώματα μακριά

Να φύγω

Κι ακυβέρνητη να πλέω στα ξένα.

Όμως πώς έγινε

Και λένε τάχα πως ξεπόρτισα

Πως γέλασα τα γονικά μου.

Πως έγινε παντού πατρίδα μου

– La calumnia –

Τραγούδι του τρελού βαρκάρη

– la calumnia –

Που μ΄ ακολούθησε ως εδώ

Σε τούτο το νησί που βρέθηκα

Να με διασύρει.

Σου βάζει λόγια

Μιλάει σα να είσαι εσύ

Με πιάνει στο στόμα σου

Και με κυκλοφορεί

Απ' τον ένα στον άλλο

Λέξη κοινή

Που πάει με τον καθένα

Και ταξιδεύει στη φωνή σου μ' όποιον πείς.

Γι αυτό

Όταν ήρθες κάποτε να με βρεις

Μια ώρα αμίλητη

Σαν τον πολεμιστή που απόστασε

Σαν τότε που άρχισες να σπαρταράς

Κι ύστερα απόμεινες στην αγκαλιά μου

Ψόφιο ψάρι

Εγώ ολοζώντανη

Ανακάτεψα τα σεντόνια μου

Κατάλαβα όλα τα νερά

Σαν πρώτη μου φορά

Σε χώρεσα

Και, θες από εκδίκηση

Θες για να σου κάνω το χατίρι,

Σε είδα.

Ήσουνα φτυστός

– κι ας μην τον είχα δει ποτέ μου –

Φτυστός το Κάσιος.