Bleibt bei uns!
Liebe Griechen! Jetzt entscheiden Sie über die Zukunft Ihres Landes.
Aber es geht um noch viel mehr.
von MARC BROST, DIE ZEIT 2/7/2015
So eine Entscheidung musste noch keiner von uns treffen, und wir können froh darüber sein. Denn wenn das griechische Volk nun seine Stimme abgeben sollte, entscheidet es nicht nur über die eigene Zukunft. Sie, liebe Griechen, entscheiden auch über das Schicksal von 500 Millionen Menschen in Europa. Sie stimmen darüber ab, wie es mit uns allen weitergeht.
Es passt zu dieser hinterhältigen, unübersichtlichen Krise, dass nun alles auf ein scheinbar einfaches Ja oder Nein des griechischen Volkes hinauslaufen soll – obwohl sich dahinter sehr viele, sehr schmerzhafte Entscheidungen verbergen. Noch ist nicht mal klar, ob es überhaupt zu einem Referendum kommt. Aber so oder so müssten Sie, liebe Griechen, sich gegen die Politik wenden, die Sie erst vor fünf Monaten gewählt haben. Sie müssten sich auf die Seite der Gläubigerstaaten schlagen, obwohl Sie deren Krisenpolitik bei der Parlamentswahl abgewählt hatten. Sie müssten sich mit Ihren Kreditgebern arrangieren, obwohl sehr viele von Ihnen den Eindruck haben, in den vergangenen Jahren verraten worden zu sein. Sehr viel auf einmal verlangt ist das. Und doch liegt darin unsere Hoffnung.
Niemand darf Ihnen vorschreiben, wie Sie entscheiden sollen. Kein fremder Minister darf das und erst recht keine ausländische Zeitung. Aber womöglich sind gerade jetzt viele Menschen in Europa sehr nachdenklich geworden.
Als im Januar dieses Jahres Alexis Tsipras sich anschickte, die griechische Parlamentswahl zu gewinnen, schrieb ich in dieser Zeitung, dass ausgerechnet er dafür sorgen könnte, dass Europa zusammenbleibt. Ich nahm an, Tsipras werde als Mann des Volkes der ungeliebten Rettungspolitik endlich jene Legitimation verschaffen, die sie in Ihrem Land nie hatte. Ich erwartete, dass Syriza die reichen Griechen besteuern und deren Vermögen zur Krisenbekämpfung heranziehen würde. Aber als er dann im Amt war, schien es Ihrem Regierungschef weniger um Gerechtigkeit zu gehen als um Genugtuung; weniger um das Gemeinsame als um das, was uns trennt. Und ganz ehrlich: Sehr viele Menschen hier in Deutschland haben das nicht verstanden.
Es stimmt ja, dass Griechenland drei große Ungerechtigkeiten kennt: die Ungerechtigkeit zwischen Armen und Reichen. Zwischen denen, die Staatsjobs haben, und den Arbeitslosen. Zwischen dem griechischen Volk und der scheinbar übermächtigen Troika. Es stimmt auch, dass die Troika immense Fehler gemacht hat und bei Ihnen mit einer Arroganz aufgetreten ist, die ihrem Anliegen geschadet hat. Aber bei allem Respekt vor Ihrer Regierung: Aus unserer, zugegeben etwas entfernteren Sicht wirkte es so, als hätten Alexis Tsipras und Yanis Varoufakis versucht, mit einem Paukenschlag die gesamte wirtschaftspolitische Richtung Europas zu drehen. Dazu fehlte ihnen die Kraft – und die demokratische Legitimation.
Dabei hat sich während der langen Verhandlungen in Brüssel durchaus etwas getan. Es ist das Verdienst von Tsipras, dass auch die EU klüger geworden ist; dass viele Regierungschefs inzwischen bereit sind, die Krisenpolitik zu verändern. Aber dieses politische Kapital konnte Tsipras nicht nutzen. Stattdessen hat er die anderen 18 Mitglieder der Eurozone systematisch gegen sich aufgebracht. Damit nahm er sich selbst aus dem Spiel.
Viele von Ihnen werden den Eindruck haben, wir Deutschen wollten gar nicht mehr helfen; wir wollten Sie am liebsten raushaben aus dem Euro. So ähnlich muss bei Ihnen angekommen sein, was Sie aus unserer Himmelsrichtung gehört haben, von unserem Finanzminister etwa, auch von einigen Journalisten. Und tatsächlich sind viele Deutsche zuletzt ins Zweifeln geraten. Auch hier gibt es Menschen, die hart arbeiten und nicht wissen, wie sie über die Runden kommen sollen. Und viele glaubten, dass immer mehr Geld nach Griechenland fließen sollte, ohne dass es dem griechischen Volk damit besser ginge. Trotzdem hat es bis zur Zuspitzung der vergangenen Tage hier nie eine Mehrheit für den Grexit gegeben.
Dieser Artikel stammt aus der ZEIT Nr. 27 vom 02.07.2015. Lesen Sie darin unseren Griechenlandschwerpunkt in der Politik, in der Wirtschaft und im Feuilleton.
ΑΝΟΙΧΤΉ ΕΠΙΣΤΟΛΉ
Μείνετε μαζί μας!
Αγαπητοί Έλληνες! Τώρα αποφασίζετε εσείς το μέλλον της χώρας σας.
Αυτό όμως αφορά πολλά περισσότερα.
από τον MARC BROST, DIE ZEIT Nº 27/2015 1. Juli 2015 16:22 Uhr
Είναι μια απόφαση που δεν χρειάζεται να πάρει κάποιος από μας ώστε γι' αυτήν να μην ανησυχούμε. Όταν αυτή την Κυριακή ο ελληνικός λαός θα δώσει την ψήφο του, δε θα αποφασίσει μόνο για το δικό του μέλλον. Εσείς, αγαπητοί Έλληνες, αποφασίζετε και για την τύχη περίπου πεντακοσίων εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ευρώπη. Εσείς ψηφίζετε για το πώς θα συνεχίσουμε όλοι μας.
Αυτή η ύπουλη και για τους περισσότερους πια πλέον ακατανόητη κρίση παρουσιάζεται λες και όλα μπορούν να λυθούν με ένα απλό "ΝΑΙ" ή "ΟΧΙ" των Ελλήνων – αν και πίσω από το δημοφήφισμά τους κρύβονται πολλές και επώδυνες αποφάσεις. Κατά το κλείσιμο της σύνταξης της εφημερίδας δεν ήταν καν σαφές αν θα γίνει δημοψήφισμα ή όχι. Ωστόσο έτσι κι αλλιώς αγαπητοί Έλληνες, καλείστε να στραφείτε εναντίον της πολιτικής που μόλις πριν από πέντε μήνες επιλέξατε. Καλείστε να πάρετε το μέρος των πιστωτών αν και στις τελευταίες εκλογές κατακρίνατε με την ψήφο σας τη πολιτική τους στάση. Καλείστε να συμφωνήσετε με τους δανειστές σας, αν και πολλοί από εσάς πιστεύετε πως σας έχουν προδώσει. Όλ’ αυτά μαζί είναι πάρα πολλά. Κι όμως σ’ αυτά στηρίζεται η ελπίδα μας.
Κανείς δεν επιτρέπεται να σας υπαγορεύσει τί θα ψηφίσετε. Κανένας ξένος κυβερνητικός αρχηγός, καμία ξένη εφημερίδα. Ωστόσο σας απομένουν μόνο λίγες μέρες για να αποφανθείτε. Και ίσως πολλοι άνθρωποι στη Ευρώπη ακριβώς αυτή τη στιγμή να έπεσαν σε περισυλλογή.
Όταν φέτος τον Ιανουάριο ο κύριος Τσίπρας ήταν έτοιμος να κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές, έγραψα σ΄αυτήν την εφημερίδα, ότι μόνο αυτός θα μπορούσε να κρατήσει την Ευρώπη ενωμένη. Υπέθεσα ότι ο κύριος Τσίπρας θα νομιμοποιούσε επιτέλους ως άνθρωπος του λαού την μισητή πολιτική διάσωσης. Περίμενα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φορολογούσε τους πλούσιους Έλληνες και θα χρησιμοποιούσε τις περιουσίες τους για την καταπολέμιση της κρίσης. Όταν όμως ανέλαβε την εξουσία έγινε φανερό πως ο πρωθυπουργός σας δεν ενδιαφερόταν τόσο για δικαιοσύνη όσο για θριαμβολογία. Λιγότερο για ο,τι μας ενώνει, περισσότερο για ό,τι μας χωρίζει. Πολλοί άνθρωποί εδώ στην Γερμανια δεν μπόρεσαν να το καταλάβουν.
Είναι αλήθεια ότι τρεις μεγάλες ανισότητες είναι έντονες στην Ελλάδα: Η ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των ανέργων. Μεταξύ του ελληνικού λαού και της φαινομενικά παντοδύναμης Τρόικας. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Τρόικα έκανε τεράστια σφάλματα και σας παρουσιάστηκε με μια αλαζονεία που έβλαψε τα αίτηματά της. Αλλά με όλο το σεβασμό προς την Κυβέρνηση σας: Στην δικιά μας, ομολογουμένως κάπως μακρινή προοπτική, φαινόταν ότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης προσπάθησαν με ένα χτύπημα να αλλάξουν την πολιτικοοικονομική κατεύθυνση ολόκληρης της Ευρώπης. Δεν είχαν όμως ούτε τη δύναμη ούτε τη δημοκρατική νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο.
Κι όμως κάτι άλλαξε κατά τη διάρκεια των μακρών διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες. Στον κ. Τσίπρα οφείλεται, ότι η ΕΕ έγινε πιο σοφή, ότι πολλοί κυβερνητικοί αρχηγοί είναι επιτέλους διατεθειμένοι να αλλάξουν την πολιτική κατά της κρίσης. Αλλά αυτό το πολιτικό κεφάλαιο δεν μπόρεσε ο ίδιος να το εκμεταλλευτεί. Αντ’ αυτού κατάφερε να εξοργίσει τους άλλους 18 εταίρους της νομισματικής ένωσης και έτσι "να βγει" από το παιχνίδι.
Πολλοί από εσάς έχετε την εντύπωση ότι εμείς οι Γερμανοί δεν θέλουμε πια να βοηθήσουμε, ότι προτιμούμε να φύγετε από το Ευρώ. Κάτι τέτοιο θα πρέπει να σκεφτήκατε όταν ακούσατε τις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών και κάποιων Γερμανών δημοσιογράφων. Τώρα τελευταία πολλοί Γερμανοί αρχίζουν να αμφιβάλουν. Στην Γερμανία υπάρχουν επίσης άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά κι όμως δεν ξέρουν πώς να τα βγάλουν πέρα. Και πολλοί πίστευαν ότι όλο και περισσότερα χρήματα πήγαιναν στην Ελλάδα χωρίς όμως η κατάσταση του ελληνικού λαού να βελτιωθεί. Ωστόσο μέχρι την κλιμάκωση των τελευταίων ημερών δεν υπήρχε πλειοψηφία για το Grexit. Αν υπήρξε ένα σημαντικό σφάλμα από το ξέσπασμα της Ευρωκρίσης, τότε πρόκειται για το ότι μιλήσαμε πάρα πολύ μόνο για λεφτά. Στο τέλος επιτρέψαμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για το ύψος του χρέους. Έτσι κατέληξε το ερώτημα, αν είναι πράγματι σωστό να βοηθηθεί περαιτέρω ή Ελλάδα, σε μια καθαρά αριθμητική άσκηση του τύπου: ποιό το όφελος για μας τους Γερμανούς και ποιό για τον ελληνικό λαό; Ένα ενιαίο νόμισμα είναι όμως κάτι περισσότερο. Είναι η υπό μορφή νομίσματος υπόσχεση ότι θα σταθούμε ο ένας πλάι στον άλλον.
Σε όλη την ήπειρο ανοίγονται χαρακώματα, όχι μόνο εντός της νομισματικής ένωσης. Πολλοί Βρετανοί προτιμούν να βγουν από την ΕΕ. Θα έπρεπε να επιτρέπονται λιγότεροι πρόσφυγες στην Ευρώπη. Δεξιοί λαϊκιστές παρακινούν ενάντια άλλων Ευρωπαίων. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας σχεδιάζει έναν φράχτη τεσσάρων μέτρων στα σύνορα με την γειτονική Σερβία. Γι’ αυτούς τους λόγους δεν είναι μόνο μια οικονομική απόφαση, αν η Ελλάδα συνεχίζει να έχει Ευρώ ή όχι. Διακυβεβονται περισσότερα, πολλά περισσότερα. Αν η υπόσχεση που δόθηκε, να υποστηρίζει ο ένας τον άλλον, δεν ισχύει πια, τότε αυτό θα καταστρέψει την ήπειρο. Γι’ αυτό έχετε τώρα εσείς μια μεγάλη ευκαιρία: Αν αποφασίσετε να μείνετε στο Ευρώ, τότε θα έχουν όλοι οι πολίτες των άλλων κρατών μια τεράστια ευθύνη. Τότε θα πρέπει κι αυτοί να κάνουν περισσότερα για την Ευρώπη.
Τώρα είναι μια θαυμάσια δημοκρατική στιγμή: Μπορείτε να κάνετε μια συμφωνία με τις κυβερνήσεις των πιστωτών, πιο άμεση από οποιεσδήποτε εκλογές. Και τόσο η κυρία Μέρκελ, όσο και ο κύριος Σόιμπλε θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους με διαφορετικό τρόπο: Αν κρατήσει η Ελλάδα το Ευρώ, τότε θα πρέπει να υπάρξει διαγραφή του χρέους, να εφαρμοστεί ένα επενδυτικό πρόγραμμα, και όλοι θα πρέπει να έχουμε υπομονή μεταξύ μας, πολύ περισσότερο από ό,τι πριν.
Γι’αυτό δεν είναι μόνο ζωτικής σημασίας, τί θα αποφασίσει την Κυριακή ο ελληνικός λαός. Αλλά επίσης ποιά θα είναι η αντιδράση των Ευρωπαίων, συμπεριλαμβανομένων και των Γερμανών, τη Δευτέρα.
Μετάφραση: Χριστίνα Αυδή
Liebe Griechen! Jetzt entscheiden Sie über die Zukunft Ihres Landes.
Aber es geht um noch viel mehr.
von MARC BROST, DIE ZEIT 2/7/2015
So eine Entscheidung musste noch keiner von uns treffen, und wir können froh darüber sein. Denn wenn das griechische Volk nun seine Stimme abgeben sollte, entscheidet es nicht nur über die eigene Zukunft. Sie, liebe Griechen, entscheiden auch über das Schicksal von 500 Millionen Menschen in Europa. Sie stimmen darüber ab, wie es mit uns allen weitergeht.Es passt zu dieser hinterhältigen, unübersichtlichen Krise, dass nun alles auf ein scheinbar einfaches Ja oder Nein des griechischen Volkes hinauslaufen soll – obwohl sich dahinter sehr viele, sehr schmerzhafte Entscheidungen verbergen. Noch ist nicht mal klar, ob es überhaupt zu einem Referendum kommt. Aber so oder so müssten Sie, liebe Griechen, sich gegen die Politik wenden, die Sie erst vor fünf Monaten gewählt haben. Sie müssten sich auf die Seite der Gläubigerstaaten schlagen, obwohl Sie deren Krisenpolitik bei der Parlamentswahl abgewählt hatten. Sie müssten sich mit Ihren Kreditgebern arrangieren, obwohl sehr viele von Ihnen den Eindruck haben, in den vergangenen Jahren verraten worden zu sein. Sehr viel auf einmal verlangt ist das. Und doch liegt darin unsere Hoffnung.
Niemand darf Ihnen vorschreiben, wie Sie entscheiden sollen. Kein fremder Minister darf das und erst recht keine ausländische Zeitung. Aber womöglich sind gerade jetzt viele Menschen in Europa sehr nachdenklich geworden.
Als im Januar dieses Jahres Alexis Tsipras sich anschickte, die griechische Parlamentswahl zu gewinnen, schrieb ich in dieser Zeitung, dass ausgerechnet er dafür sorgen könnte, dass Europa zusammenbleibt. Ich nahm an, Tsipras werde als Mann des Volkes der ungeliebten Rettungspolitik endlich jene Legitimation verschaffen, die sie in Ihrem Land nie hatte. Ich erwartete, dass Syriza die reichen Griechen besteuern und deren Vermögen zur Krisenbekämpfung heranziehen würde. Aber als er dann im Amt war, schien es Ihrem Regierungschef weniger um Gerechtigkeit zu gehen als um Genugtuung; weniger um das Gemeinsame als um das, was uns trennt. Und ganz ehrlich: Sehr viele Menschen hier in Deutschland haben das nicht verstanden.
Es stimmt ja, dass Griechenland drei große Ungerechtigkeiten kennt: die Ungerechtigkeit zwischen Armen und Reichen. Zwischen denen, die Staatsjobs haben, und den Arbeitslosen. Zwischen dem griechischen Volk und der scheinbar übermächtigen Troika. Es stimmt auch, dass die Troika immense Fehler gemacht hat und bei Ihnen mit einer Arroganz aufgetreten ist, die ihrem Anliegen geschadet hat. Aber bei allem Respekt vor Ihrer Regierung: Aus unserer, zugegeben etwas entfernteren Sicht wirkte es so, als hätten Alexis Tsipras und Yanis Varoufakis versucht, mit einem Paukenschlag die gesamte wirtschaftspolitische Richtung Europas zu drehen. Dazu fehlte ihnen die Kraft – und die demokratische Legitimation.
Dabei hat sich während der langen Verhandlungen in Brüssel durchaus etwas getan. Es ist das Verdienst von Tsipras, dass auch die EU klüger geworden ist; dass viele Regierungschefs inzwischen bereit sind, die Krisenpolitik zu verändern. Aber dieses politische Kapital konnte Tsipras nicht nutzen. Stattdessen hat er die anderen 18 Mitglieder der Eurozone systematisch gegen sich aufgebracht. Damit nahm er sich selbst aus dem Spiel.
Viele von Ihnen werden den Eindruck haben, wir Deutschen wollten gar nicht mehr helfen; wir wollten Sie am liebsten raushaben aus dem Euro. So ähnlich muss bei Ihnen angekommen sein, was Sie aus unserer Himmelsrichtung gehört haben, von unserem Finanzminister etwa, auch von einigen Journalisten. Und tatsächlich sind viele Deutsche zuletzt ins Zweifeln geraten. Auch hier gibt es Menschen, die hart arbeiten und nicht wissen, wie sie über die Runden kommen sollen. Und viele glaubten, dass immer mehr Geld nach Griechenland fließen sollte, ohne dass es dem griechischen Volk damit besser ginge. Trotzdem hat es bis zur Zuspitzung der vergangenen Tage hier nie eine Mehrheit für den Grexit gegeben.
Dieser Artikel stammt aus der ZEIT Nr. 27 vom 02.07.2015. Lesen Sie darin unseren Griechenlandschwerpunkt in der Politik, in der Wirtschaft und im Feuilleton.
ΑΝΟΙΧΤΉ ΕΠΙΣΤΟΛΉ
Μείνετε μαζί μας!
Αγαπητοί Έλληνες! Τώρα αποφασίζετε εσείς το μέλλον της χώρας σας.
Αυτό όμως αφορά πολλά περισσότερα.
από τον MARC BROST, DIE ZEIT Nº 27/2015 1. Juli 2015 16:22 Uhr
Είναι μια απόφαση που δεν χρειάζεται να πάρει κάποιος από μας ώστε γι' αυτήν να μην ανησυχούμε. Όταν αυτή την Κυριακή ο ελληνικός λαός θα δώσει την ψήφο του, δε θα αποφασίσει μόνο για το δικό του μέλλον. Εσείς, αγαπητοί Έλληνες, αποφασίζετε και για την τύχη περίπου πεντακοσίων εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ευρώπη. Εσείς ψηφίζετε για το πώς θα συνεχίσουμε όλοι μας.
Αυτή η ύπουλη και για τους περισσότερους πια πλέον ακατανόητη κρίση παρουσιάζεται λες και όλα μπορούν να λυθούν με ένα απλό "ΝΑΙ" ή "ΟΧΙ" των Ελλήνων – αν και πίσω από το δημοφήφισμά τους κρύβονται πολλές και επώδυνες αποφάσεις. Κατά το κλείσιμο της σύνταξης της εφημερίδας δεν ήταν καν σαφές αν θα γίνει δημοψήφισμα ή όχι. Ωστόσο έτσι κι αλλιώς αγαπητοί Έλληνες, καλείστε να στραφείτε εναντίον της πολιτικής που μόλις πριν από πέντε μήνες επιλέξατε. Καλείστε να πάρετε το μέρος των πιστωτών αν και στις τελευταίες εκλογές κατακρίνατε με την ψήφο σας τη πολιτική τους στάση. Καλείστε να συμφωνήσετε με τους δανειστές σας, αν και πολλοί από εσάς πιστεύετε πως σας έχουν προδώσει. Όλ’ αυτά μαζί είναι πάρα πολλά. Κι όμως σ’ αυτά στηρίζεται η ελπίδα μας.
Κανείς δεν επιτρέπεται να σας υπαγορεύσει τί θα ψηφίσετε. Κανένας ξένος κυβερνητικός αρχηγός, καμία ξένη εφημερίδα. Ωστόσο σας απομένουν μόνο λίγες μέρες για να αποφανθείτε. Και ίσως πολλοι άνθρωποι στη Ευρώπη ακριβώς αυτή τη στιγμή να έπεσαν σε περισυλλογή.
Όταν φέτος τον Ιανουάριο ο κύριος Τσίπρας ήταν έτοιμος να κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές, έγραψα σ΄αυτήν την εφημερίδα, ότι μόνο αυτός θα μπορούσε να κρατήσει την Ευρώπη ενωμένη. Υπέθεσα ότι ο κύριος Τσίπρας θα νομιμοποιούσε επιτέλους ως άνθρωπος του λαού την μισητή πολιτική διάσωσης. Περίμενα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φορολογούσε τους πλούσιους Έλληνες και θα χρησιμοποιούσε τις περιουσίες τους για την καταπολέμιση της κρίσης. Όταν όμως ανέλαβε την εξουσία έγινε φανερό πως ο πρωθυπουργός σας δεν ενδιαφερόταν τόσο για δικαιοσύνη όσο για θριαμβολογία. Λιγότερο για ο,τι μας ενώνει, περισσότερο για ό,τι μας χωρίζει. Πολλοί άνθρωποί εδώ στην Γερμανια δεν μπόρεσαν να το καταλάβουν.
Είναι αλήθεια ότι τρεις μεγάλες ανισότητες είναι έντονες στην Ελλάδα: Η ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των ανέργων. Μεταξύ του ελληνικού λαού και της φαινομενικά παντοδύναμης Τρόικας. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Τρόικα έκανε τεράστια σφάλματα και σας παρουσιάστηκε με μια αλαζονεία που έβλαψε τα αίτηματά της. Αλλά με όλο το σεβασμό προς την Κυβέρνηση σας: Στην δικιά μας, ομολογουμένως κάπως μακρινή προοπτική, φαινόταν ότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης προσπάθησαν με ένα χτύπημα να αλλάξουν την πολιτικοοικονομική κατεύθυνση ολόκληρης της Ευρώπης. Δεν είχαν όμως ούτε τη δύναμη ούτε τη δημοκρατική νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο.
Κι όμως κάτι άλλαξε κατά τη διάρκεια των μακρών διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες. Στον κ. Τσίπρα οφείλεται, ότι η ΕΕ έγινε πιο σοφή, ότι πολλοί κυβερνητικοί αρχηγοί είναι επιτέλους διατεθειμένοι να αλλάξουν την πολιτική κατά της κρίσης. Αλλά αυτό το πολιτικό κεφάλαιο δεν μπόρεσε ο ίδιος να το εκμεταλλευτεί. Αντ’ αυτού κατάφερε να εξοργίσει τους άλλους 18 εταίρους της νομισματικής ένωσης και έτσι "να βγει" από το παιχνίδι.
Πολλοί από εσάς έχετε την εντύπωση ότι εμείς οι Γερμανοί δεν θέλουμε πια να βοηθήσουμε, ότι προτιμούμε να φύγετε από το Ευρώ. Κάτι τέτοιο θα πρέπει να σκεφτήκατε όταν ακούσατε τις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών και κάποιων Γερμανών δημοσιογράφων. Τώρα τελευταία πολλοί Γερμανοί αρχίζουν να αμφιβάλουν. Στην Γερμανία υπάρχουν επίσης άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά κι όμως δεν ξέρουν πώς να τα βγάλουν πέρα. Και πολλοί πίστευαν ότι όλο και περισσότερα χρήματα πήγαιναν στην Ελλάδα χωρίς όμως η κατάσταση του ελληνικού λαού να βελτιωθεί. Ωστόσο μέχρι την κλιμάκωση των τελευταίων ημερών δεν υπήρχε πλειοψηφία για το Grexit. Αν υπήρξε ένα σημαντικό σφάλμα από το ξέσπασμα της Ευρωκρίσης, τότε πρόκειται για το ότι μιλήσαμε πάρα πολύ μόνο για λεφτά. Στο τέλος επιτρέψαμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για το ύψος του χρέους. Έτσι κατέληξε το ερώτημα, αν είναι πράγματι σωστό να βοηθηθεί περαιτέρω ή Ελλάδα, σε μια καθαρά αριθμητική άσκηση του τύπου: ποιό το όφελος για μας τους Γερμανούς και ποιό για τον ελληνικό λαό; Ένα ενιαίο νόμισμα είναι όμως κάτι περισσότερο. Είναι η υπό μορφή νομίσματος υπόσχεση ότι θα σταθούμε ο ένας πλάι στον άλλον.
Σε όλη την ήπειρο ανοίγονται χαρακώματα, όχι μόνο εντός της νομισματικής ένωσης. Πολλοί Βρετανοί προτιμούν να βγουν από την ΕΕ. Θα έπρεπε να επιτρέπονται λιγότεροι πρόσφυγες στην Ευρώπη. Δεξιοί λαϊκιστές παρακινούν ενάντια άλλων Ευρωπαίων. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας σχεδιάζει έναν φράχτη τεσσάρων μέτρων στα σύνορα με την γειτονική Σερβία. Γι’ αυτούς τους λόγους δεν είναι μόνο μια οικονομική απόφαση, αν η Ελλάδα συνεχίζει να έχει Ευρώ ή όχι. Διακυβεβονται περισσότερα, πολλά περισσότερα. Αν η υπόσχεση που δόθηκε, να υποστηρίζει ο ένας τον άλλον, δεν ισχύει πια, τότε αυτό θα καταστρέψει την ήπειρο. Γι’ αυτό έχετε τώρα εσείς μια μεγάλη ευκαιρία: Αν αποφασίσετε να μείνετε στο Ευρώ, τότε θα έχουν όλοι οι πολίτες των άλλων κρατών μια τεράστια ευθύνη. Τότε θα πρέπει κι αυτοί να κάνουν περισσότερα για την Ευρώπη.
Τώρα είναι μια θαυμάσια δημοκρατική στιγμή: Μπορείτε να κάνετε μια συμφωνία με τις κυβερνήσεις των πιστωτών, πιο άμεση από οποιεσδήποτε εκλογές. Και τόσο η κυρία Μέρκελ, όσο και ο κύριος Σόιμπλε θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους με διαφορετικό τρόπο: Αν κρατήσει η Ελλάδα το Ευρώ, τότε θα πρέπει να υπάρξει διαγραφή του χρέους, να εφαρμοστεί ένα επενδυτικό πρόγραμμα, και όλοι θα πρέπει να έχουμε υπομονή μεταξύ μας, πολύ περισσότερο από ό,τι πριν.
Γι’αυτό δεν είναι μόνο ζωτικής σημασίας, τί θα αποφασίσει την Κυριακή ο ελληνικός λαός. Αλλά επίσης ποιά θα είναι η αντιδράση των Ευρωπαίων, συμπεριλαμβανομένων και των Γερμανών, τη Δευτέρα.
Μετάφραση: Χριστίνα Αυδή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου